Το παιδικό Θέατρο σηματοδοτεί : το παιχνίδι – τον χορό – την μουσική- το τραγούδι – την ομαδική δράση –την εξερεύνηση του φανταστικού πεδίου.

Το παιδικό θέατρο δεν είναι μόνο ψυχαγωγία . Μέσα από αυτό τα παιδιά κινητοποιούνται στο αισθητηριακό και νοητικόεπίπεδο  . Τα παιδιά είναι το πιο απαιτητικό κοινό .Κι αυτό γιατί η αγνότητα και η αλήθεια που κουβαλούν  γεννούν πραγματικές αντιδράσεις – δράσεις . Κατά την διάρκεια μιας παράστασης αλλά και μετά την ακρόαση μιας παράστασης τα παιδιά αντιδρούν χωρίς φραγμούς , χωρίς δεύτερη σκέψη όπως κάνουν συνήθως οι ενήλικες .Η αλήθεια και η ειλικρίνεια είναι τα κλειδιά για να κερδίσει κανείς ένα παιδί. Στην τέχνη αυτό επιβάλλεται. Ο τρόπος που θα υποδυθεί τον ρόλο ο ηθοποιός ή ο τρόπος που θα ερμηνεύσει ένα τραγούδι μέσα στον ρόλο πρέπει να μιλάει με ειλικρίνεια και αλήθεια. Συχνά , πολλοί νομίζουν ότι μπορούν εύκολα να ξεγελάσουν το παιδικό κοινό , κατασκευάζοντας μια μέτρια ή κακή παράσταση σαν να προσπερνούν την αισθητική αντίληψη ή την νοημοσύνη των παιδιών. Το ίδιο συμβαίνει με την σύνθεση και την προβολή ενός τραγουδιού. Ένα τραγούδι που δεν έχει να «πει» τίποτα με τον στίχο ή την μελωδική του γραμμή , ένα αδιάφορο τραγούδι εγκυμονεί κινδύνους αφού μπορεί να επηρεάσει αρνητικά το συναισθηματικό πεδίο του μικρού ακροατή- θεατή.Στην άλλη, καλύτερη  περίπτωση ο νους του παιδιού θα το προσπεράσει  αφού στην πραγματικότητα δεν θα έχει καταφέρει να το αγγίξει  .Ας μη ξεχνάμε λοιπόν πως το τραγούδι ποντάρει πρωτίστως στο συναίσθημα .

Είναι πολλοί εκείνοι που απαξιώνουν το παιδικό θέατρο  Κυρίως οι ίδιοι οι ηθοποιοί που καλούνται να το ερμηνεύσουν κι όχι το κοινό! Αντίθετα , το κοινό του παιδικού θεάτρου τα τελευταία χρόνια έχει αυξηθεί και πολλές από τις παραστάσεις είναι προσβάσιμες σε όλη την οικογένεια. Το παιδικό θέατρο έχει καταφέρει να γίνει πόλος ψυχαγωγίας αλλά και δράσηςγια όλους .Αυτόματα μετατρέπεται σε μια δίοδο κουλτούρας . Πράγμα σπουδαίο , ειδικά για τη εποχή της τεχνολογίας που στην κυριολεξία  κατασπαράζει μικρούς και μεγάλους .Η απαξίωση από τον ίδιο τον δημιουργό –σκηνοθέτη και συν-δημιουργό  -ηθοποιό είναι άδικη και επικίνδυνη .Γιατί μέσα από αυτή την απαξίωση ουσιαστικά απαξιώνουν τον ίδιο τους τον εαυτό και τον επαγγελματικό τους προορισμό. Ας μην ξεχνάμε μάλιστα ότι καταξιωμένοι ηθοποιοί δημιούργησαν ολόκληρη σχολή γύρω από το παιδικό θέατρο (βλ. Ξένια Καλογεροπούλου). Το θέατρο καταφέρνει και καλλιεργεί συνειδήσεις.Γι αυτό πρέπει να είμαστε προσεκτικοί, γενναιόδωροι και αληθινοί με τα παιδιά . Ο γενναιόδωρος ηθοποιός πάντα θα πάρει πίσω αυτό που προσφέρει . Το χαμόγελο ενός παιδιού μετά από μια παράσταση είναι ίσως η μεγαλύτερη ανταμοιβή .

Για το παιδικό τραγούδι στο θέατρο 

Είναι γνωστό και αποδεκτό ότι η επαφή με την μουσική πρέπει να αρχίζει σε όσο το δυνατόν μικρότερη ηλικία. Το τραγούδι από την αρχή της ύπαρξης του ανθρώπινου είδους αποτελεί τον πιο άμεσο τρόπο έκφρασης ανεξαρτήτως ηλικίας . Με το σημαντικότερο όργανο που έχουμε, τη φωνή μας, εκφραζόμαστε καθημερινά μέσα από ήχους και μελωδίες .Στα μικρά παιδιά ,το τραγούδι , αναπτύσσει την μουσικότητα τους , ενώ ταυτόχρονα τα βοηθάει να εκτονωθούν συναισθηματικά.Παρατηρούμε ότι τις περισσότερες φορές εκείνα τραγουδούν αυθόρμητα , μιμούνται και συμμετέχουν μα βασικό άξονα τον ρυθμό και τη μελωδία.Η σχέση του τραγουδιού στην καθημερινότητα ενός παιδιού είναι στις μέρες μας πολύ δυνατήαφού και στον εκπαιδευτικό χώρο το τραγούδι αποτελεί σημαντικό εργαλείο γνώσης και δράσης .

 Το παιδικό τραγούδι στο θέατρο είναι ίσως από τα σημαντικότερα tipsμιας παράστασης , αν όχι το σημαντικότερο.Όσα δεν μπορεί να εκφράσει ο λόγος ,η πρόζα και το κείμενο έρχεται το τραγούδι να τα προβάλει μέσα από τις μελωδικές  του γραμμές ευαισθητοποιώντας τον μικρό ακροατή – θεατή. Αυτόματα η ακρόαση γίνεται εντονότερη αφού τα ακουστικά νεύρα και κατ’ επέκταση ο ρυθμιστής του ήχου  ,το αυτί, ενεργοποιούνται .Η θέαση γίνεται πιο ενδιαφέρουσα και το μικρό παιδί μετατρέπεται σε  ανοιχτό κανάλι απέναντι σε όλη αυτή την μουσική δραστηριότητα. Παρατηρούμε πως μόλις ακουστεί στη σκηνή η πρώτη μουσική φράση τα παιδιά αλλάζουν σωματική στάση , ενώ τα αυτιά και τα μάτια τους είναι καρφωμένα στον ερμηνευτή – ηθοποιό .Ακόμα κι αν το τραγούδι είναι «φτωχό» είτε από τον στίχο είτε από την μελωδία του ,το παιδί θα αλλάξει αμέσως διάθεση γιατί οι δονήσεις του ήχου είναι ευεργετικές στον ανθρώπινο εγκέφαλοέχοντας ακόμα και θεραπευτικές ικανότητες. Άλλωστε η μουσικοθεραπεία βασίζεται πολύ στην τέχνη της φώνησης και του τραγουδιού.

 Με βάση τα παραπάνω συμπεραίνουμε πως η δουλειά του ηθοποιού όταν καλείται να ερμηνεύσει ένα παιδικό τραγούδι γίνεται πολυσύνθετη και σπουδαία . Πολυσύνθετη γατί χρειάζεται το ιδανικό πάντρεμα μελωδίας, στίχου και ήχου. Όταν αυτά τα τρία έρχονται σε απόλυτη ισορροπία τότε έχουμε ένα αξιοπρεπές αποτέλεσμα. Σπουδαίαγιατί  η ερμηνεία καθορίζει σε πολύ μεγάλο βαθμό όλα τα παραπάνω. Η ερμηνευτική προσέγγιση είναι το πρώτο ζητούμενο στις performancesτου παιδικού θεάτρου . Άλλωστε όπως αναφέραμε και παραπάνω το θεατρικό τραγούδι ποντάρει στο στο συναίσθημα κι όχι στο θέαμα.Όπως και στην πρόζα αν ο ηθοποιός καταφέρει να αγγίξει φωνητικά ,ερμηνευτικά και υποκριτικά μέσα από το τραγούδι του το κοινό τότε έχει καταφέρει κάτι πολύ σπουδαίο.Την αμεσότητα που χρειάζεται για να λειτουργήσει καταλυτικά η παράσταση στον θεατή .Ο θεατής δεν είναι πάντα ανυποψίαστος γι αυτό που ακούει ή βλέπει .Έτσι και το μικρό παιδί.Έχει κρίση ,άποψη και φυσικά συναισθήματα .  Ο ηθοποιός -ερμηνευτής με την στάσηπου θα κρατήσει απέναντι στο τραγούδι  καταφέρνει να παρουσιάσει έναν καινούργιο φανταστικό κόσμο στο παιδί . Κι η φαντασία σε αυτές τις ηλικίες είναι βασικό συστατικό για την πνευματική τους καλλιέργεια . Τα παιδιά μπορούν και εξερευνούν έννοιεςόχι μόνο στο τώρα , στα πρέπει και στην καθημερινότητααλλά και μέσα σε ένα φανταστικό κόσμο , τον οποίο το παιδικό θέατρο τον χαρίζει απλόχερα.  Όταν μιλάμε για έναν φανταστικό κόσμο δεν αναφερόμαστε σε έναν ψεύτικο κόσμο. Γνωρίζουμε καλά πώς ένα ξεχωριστό κείμενο , μια ιδιαίτερη μουσική, ένας καταρτισμένος θίασος , ένας ευφυής σκηνοθέτης , μια καλοστημένη παραγωγή ,μπορούν να ακροβατήσουν ανάμεσα στο πραγματικό με το φανταστικό δίχως να προσβάλουν την αλήθεια και την ειλικρίνεια που οφείλουν να δώσουν στα παιδιά .

 

 

Για την σωματική και φωνητική έκφραση του ηθοποιού

Η σχέση του ηθοποιού με το σώμα του ήταν πάντα ένα δύσκολο ζητούμενο . Στην πραγματικότητα πολλοί είναι εκείνοι που τελειώνονταςμια δραματική σχολή δεν έχουν λύσει αρκετά σωματικά μπλοκαρίσματα που ίσως και να μην έχουν ανακαλύψει μέχρι τότε .Ο σύγχρονος τρόπος  ζωής συμβάλλει πολύ σε όλα αυτό αφού τα ενεργειακά μας πεδία βάλλονται καθημερινά από τοξικούς παράγοντες . Θεωρώ πως κάθε ηθοποιός πρέπεινα μάθει να «ακούει» το σώμα  του κι όχι να το εξαντλεί άσκοπα.Επίσης πρέπει να «θυμηθεί» ξανά το σώμα του. Να συντονίσει το σώμα του στο παρελθόν έτσι ώστε να ξεκινήσει από το μηδέν να εκφράζεται μέσα από αυτό. Μαζί με την «αμέλεια» του σώματος κινδυνεύουμε να αμελήσουμε και το ψυχοκινητικό μας πεδίο , την ψυχή μας , το είναι μας . Δεν είναι σωστό θυμόμαστε το σώμα μας όταν αρρωσταίνουμε ή όταν πονάμε . Το ίδιο συμβαίνει και με την φωνή μας .Δεν είναι σωστό να θυμόμαστε την φωνή μας όταν αρπάξουμε κάποιο κρύωμα ή όταν πάθουμε για παράδειγμα  μια φαρυγγίτιδα .  Ξεκινώντας από την αρχή , σαν την αλφαβήτα , πρέπει να μπούμε σιγά σιγά σε μια διαδικασία του να μάθουμε από την αρχή το σώμα και την φωνή μας  γιατί όταν αυτά τα δυο είναι σε απόλυτη ισορροπία τότε και παίζουμε θέατρο καλύτερα και τραγουδάμε καλύτερα.Το παράλληλο σωματικό και  φωνητικό ζέσταμα  θεωρείται το ιδανικότερο πριν την performance.Είναι σαν μια μικρή διαδικασία σωματικής – φωνητικής έκφρασης.Εισάγοντας τον ήχο μέσα στις σωματικές κινήσεις είναι σαν ένα ηχητικό ρεύμα το οποίο ενεργοποιεί όλα τα ενεργειακά κέντρα αλλά και τους μυς του λάρυγγα και του διαφράγματος . Σαν πρώτη φάση οι ηθοποιοί δυσκολεύονται στο να βρουν το κλειδί που θα τους ανοίξει το πεδίο της σωματικής- φωνητικής ισορροπίας .Δυσκολεύονται να είναι αυθόρμητοι, γελαστοί, χαλαροί, συνεργατικοί. Όπως δυσκολεύονται να παράγουν μια εύκολη μουσική φράση θεωρώντας είτε ότι δεν έχουν τις γνώσεις είτε ότι είναι φάλτσοι. Το ότι δεν έχουμε μάθει να ακούμε την φωνή μας σημαίνει ότι δεν την εμπιστευόμαστε. Άρα δεν της έχουμε δώσει ούτε χρόνο ούτε χώρο .  Με αποτέλεσμα να πιστεύουμε ότι η φωνή μας είναι απαραίτητη μόνο για να τραγουδάμε κάποιες σωστές νότες! Η εκμάθηση όμως ενός τραγουδιού είναι σίγουρα κάτι πολύ παραπάνω από νότες. Κι εκεί επιστρέφω πάλι στην σωματική – φωνητική εξισορρόπηση απαραίτητη για την πρόζα ,το τραγούδι αλλά και την καθημερινή στάση ζωής του ηθοποιού .Αυτό μπορεί να χτιστεί μέσα από ασκήσεις κινησιολογίας,  σωματικής έκφρασης , φωνητικής, φωνητικής τοποθέτησης , μεθόδων (όπως είναι η μέθοδος alexander), ενεργητικής μουσικής ακρόασης , ασκήσεις επικοινωνίας κ.λ.π.  Η διερεύνηση της φωνής μέσα από το σώμα είναι ίσως το σημαντικότερο βήμα ενός ηθοποιού πριν ακόμα ξεκινήσει να διαβάζει ένα κείμενο . 

Eπικοινωνία

Μεγάλου Βασιλείου 34β, Νεα Σμύρνη, 17122

Τηλ: 2111136886 & 6932391029

  • Facebook Social Icon
  • Instagram
  • YouTube